Posts

पुष्पदरी आणि सात भटके भाग २ - पुणे ते हृषीकेश

Image
पुण्याहून दिल्लीपर्यंत विमानाने गेलं तर दीड तासाचा प्रवास आहे. ट्रेनने गेलं तर +/- चोवीस तास. दुरांतो एक्सप्रेससारख्या आधुनिक-गतिमान ट्रेन चोवीस तासांच्या आत पोचवतात. पुणे-दिल्ली प्रवासाची आद्य ट्रेन झेलम एक्सप्रेस निवांत पोचते. आम्ही दुरान्तोने जाणार होतो. त्यामुळे सुखाचा, सुरक्षित प्रवास होता. अगदी थोड्या स्टेशनवर थांबत असल्याने आणि पूर्ण ट्रेन फक्त रिझर्वेशनच्या डब्यांची असल्याने अधेमधे चढून त्रास देणारे प्रवासी नव्हते. जेवण मिळत असल्याने डबे न्यायचा व्याप नव्हता. सगळ्यांनी वेळेवर पुणे स्टेशन गाठलं. घर सोडण्याआधी जी काही चलबिचल होत असते, ती प्रवास सुरू झाला, की संपते. सगळ्यांचे बर्थ रेल्वेच्या आणि रेल कर्मचारी असलेल्या मैत्रिणीच्या कृपेने एकाच कंपार्टमेंटमध्ये आले होते. सामान लावून झाल्यावर आरामात पाय पसरून बसलो. पाचातल्या चौघी कल्याण-मुंबईतल्या. त्यामुळे त्या दिशेने ट्रेन-दौड सुरू झाल्यावर ओळखीच्या रस्त्याला लागल्यासारखं वाटायला लागलं. नंतर पश्चिम रेल्वेच्या रुळांवरून जाताना लहानपणी केलेले कल्याण-डहाणू प्रवास आठवले. आता डहाणूला कोणी नाही. पण तरी धावत्या ट्रेनमधून डहाणू रोड स्टेशन ड...

पुष्पदरी आणि सात भटके भाग १ - पूर्वतयारी !

Image
दिनांक:  नक्की आठवत नाही. पण जानेवारी २०२३ च्या सुरवातीचे दिवस  स्थळ:पुणे नवीन वर्ष नुकतंच सुरू झालं होतं. ३१ डिसेंबर आला, की नवीन वर्षात शहाण्यासारखं वागायचा संकल्प मी वर्षानुवर्षे नेमाने करते. शहाण्यासारखं वागायची व्याख्या तेवढी वयाप्रमाणे बदलत गेली. लहान असताना ‘लवकर उठायचं. नियमित अभ्यास करायचा. आई-बाबांचं सगळं ऐकायचं, दहा ओळी शुद्धलेखन, तिसापर्यंत पाढे’ असं काहीतरी. आता ‘लवकर उठायचं. नियमित व्यायाम करायचा. फिटनेसकडे लक्ष द्यायचं. वजन कमी करायचं’ असं काहीतरी. संकल्प करायचा उत्साह तीळमात्रही कमी झाला नाही आणि ते मोडायची सवयही मोडली नाही. सालाबादप्रमाणे संकल्प केलेला आहे, पण अजून मोडला नाहीये, ह्या पॉइंटला होते. मैत्रिणींबरोबर चकाट्या पिटण्याचा आनंददायक कार्यक्रम चालू होता. ह्यातल्या बऱ्याचशा मैत्रिणी शाळेपासूनच्या आहेत. उरलेल्या त्यांच्या मैत्रिणी. त्या आता माझ्या चुलत किंवा दत्तक मैत्रिणी. गप्पांचे विषय अध्यात्मापासून आधिभौतिकापर्यंत होते. विषय कसेही वाहात होते. काहीही चालू होतं. बोलता बोलता आधी केलेल्या ट्रेकच्या गप्पा सुरू झाल्या. सह्याद्रीतले, हिमालयातले ट्रेक विशीत सुर...

जीवनज्योती कृषी डायरी - भाग ९ : आंब्यांचे दिवस

Image
काही चित्रपटात किंवा नाटकात एखाद्या सामान्य माणसाला एक दिवसासाठी राजा किंवा मुख्यमंत्री करतात. हे गोष्टीत ठीक आहे. प्रत्यक्षात असं कधी होणार नाही. तरी पण कल्पना करायची झाली तर एक जानेवारीला आपण मुख्यमंत्री व्हायचं, असं मी कधीचंच ठरवलं आहे. एक जानेवारीच का? तर महाराष्ट्राच्या मुख्यमंत्र्यांना एक जानेवारीला हापूस आंब्याची पहिली पेटी कोकणातून भेट म्हणून येते, (असं ऐकलं आहे) म्हणून!! खरं खोटं वर्षा बंगल्याच्या रहिवाशांना ठाऊक. अश्या ह्या भाग्यवान माननीयांना वगळलं, तर बाकी जनतेचे आंब्याचे दिवस एप्रिल-मे महिन्यात सुरू होतात. वर्तमानपत्रात ‘फळांच्या राजाचे पुण्यात आगमन’ वगैरे बातम्या झळकतात. काही लोकं तातडीने आंबे खायला सुरू करतात, तर काही अक्षय्यतृतीयेला. पण हळूहळू करत प्रत्येक घरात आंबे आपलं बस्तान बसवतात. मोसमाच्या शेवटी उत्तरेकडचे आंबे येतात. हापूस-पायरीला चटावलेले मराठी जीव त्या आंब्याचं जरा कमी उत्साहाने स्वागत करतात. तोवर पाऊस येतो. आंब्याची चव उतरते आणि त्या वर्षीचे आंब्यांचे दिवस संपतात. शेती करायला लागल्यापासून आमचे आंब्यांचे दिवस मात्र नोव्हेंबर-डिसेंबरमध्ये सुरू होतात आणि पार जून-...